З лютага 2007 года на тэрыторыі Францыі бярэ сілу забарона паленьня ва ўсіх грамадзкіх месцах. У катэгорыю падобных месцаў уключаныя станцыі, музэі, дзяржаўныя ўстановы і крамы, аднак у яе не ўваходзяць вуліцы і прыватныя памяшканьні – такія, як дамы ці нумары гатэляў. Адміністрацыі кавярняў, начных клюбаў і рэстарацыяў атрымалі “адтэрміноўку” да студзеня 2008 году.

     Першай у гісторыі дзяржавай, якая цалкам забараніла паленьне ў грамадзкіх месцах, стаў Бутан. Як заявіла Міністэрства гандлю і прамысловасьці Бутану, рашэньне аб забароне паленьня ў грамадзкіх месцах было прынятае з мэтай “абароны сучаснага і будучага пакаленьняў ад разбуральных наступстваў ўжываньня тытуню”. Штраф для парушальнікаў забароны складае 75 эўра для прыватных асобаў і 150 эўра для памяшканьняў, у якіх будзе зафіксаванае паленьне. Пры тым дзяржава мусіць узяць на сябе траціну кошту лекаваньня ад нікатынавай залежнасьці – цягам першага месяца такога лекаваньня. Нягледзячы на тое, што Францыю лічаць краінай курцоў, апытаньні грамадзкага меркаваньня сьведчаць:70 % насельніцтва падтрымлівае забарону.

     Аналягічныя захады зробленыя ўжо і ў іншых краінах сьвету (у тым ліку ў Эўропе). Гэтак першай краінай у сьвеце, якая забараніла паленьне ў грамадзкіх месцах, стала Ірляндыя. Прадстаўнікі ўлады заяўляюць аб посьпеху гэтага кроку – 90 % усіх пабаў і рэстарацыяў выконваюць забарону. Нарвэгія зрабілася другой краінай, якая ўвяла агульнанацыянальную забарону на паленьне у грамадзкіх месцах. Згодна з грамадзкім апытаньнем, дзеяньні ўрада падтрымлівае большасьць насельніцтва. На такі ж крок пайшлі і ўлады Канады.

     Гішпанія таксама пашырае наступ на паленьне. Гэтак была ўведзеная частковая забарона на паленьне ў барах і рэстаранах. Гэтыя ўстановы, якія гандлююць тытунёвымі й сьпіртовымі вырабамі, павінны мець асобныя зоны для тых, хто паліць, і для тых, хто ня паліць. Таксама было забаронена паліць у грамадзкіх месцах і офісах.

     Між іншым, у адпаведнасьці з вынікамі дасьледаваньня, якое было апублікаванае ў траўні 2006 года, краінамі, якія паляць больш за ўсіх, ёсьць Грэцыя, Кіпр і Партугалія.

     Зноў такі, ахова здароўя на дзяржаўным узроўні – гэта, канешне, добра. Але ўзьнікае шмат пытаньняў і дыскусіяў. Гэтак дзяржава павінна інфармаваць насельніцтва аб шкодзе паленьня і пра нэгатыўныя наступствы. Зь іншага боку, ці ня ёсьць такое глыбокае ўмяшальніцтва (як агульная забарона паленьня) парушэньнем грамадзянскіх правоў і свабодаў? Нягледзячы на розныя падыходы да гэтай праблемы, ўсе бакі сходзяцца ў адным – паліць зусім некарысна для здароўя.

news.bbc.co.uk