Даражэнькія калегі і чытачы часопісу,

Рэдакцыйная рада “Праўніка” віншуе Вас зь Вялікоднымі сьвятамі й зычыць творчых плёнаў разам з душэўнай раўнавагай!

Вялікдзень – гэта ня толькі сьвята хрысьціянскіх вернікаў, гэта ліцьвінская паходня Адраджэньня: мовы, традыцыі, годнасьці й забытых імёнаў продкаў. Вось і наш другі друкаваны нумар выходзіць акурат пад Вялікдзень. Такая яна нашая беларуская сымболіка. 

У якасьці віншаванкі зьмяшчаем тэкст выбітнага беларускага Адраджэнца, што не скарыўся катам ГПУ, – Францішака Аляхновіча. Мяркуем, такія-сякія думкі маюць сваю актуальнасьць і сёньня.

“Вялікае вясеньняе сьвята, сьвята ўваскрашэньня Таго, Хто навучаў людзей любіць бліжняга свайго, як самога сябе, Хто жыцьцё аддаў на Галгофе за ідэю сваю, ёсьць сьвята вясны, радасьці, надзеі. Збудзіўшаяся пасьля зімовага сну прырода вітае нас пачаўшчымі распускацца вербамі, нясьмела выглянуўшыя з-пад сьнегу пралескі – гэта першыя весьнікі вясны – сьмяюцца да нас сінім бліскам радасьці, вецер з палёў нясе пах аслабаніўшайся ад зімовых путаў ворнай зямлі…З новай вясной у душы будзецца новае хаценьне жыць, у жылах родзіцца моц і жаданьне працы. А калі ў Вялікую Ноч зазвіняць званы і паляціць з вуснаў у вусны радасны кліч: алілуя! Хрыстос уваскрос! – сэрца агартае нейкая бязьмерная любасьць і здаецца, што кожны Табе брат, і хочацца кожнага прыціснуць да грудзей і разам цешыцца вялікай навіной: “Хрыстос уваскрос!”…

АДНАК У ШАЛЕ БАРАЦЬБЫ, У ДЗІКІМ НЕЎГАМОННЫМ ШАЛЕ ПАНАВАНЬНЯ І ЗЬДЗЕКУ НАД ПАДНЯВОЛЕНЫМ СЬВЯТЫЯ ЗАПАВЕДЗІ ЛЮБАСЬЦІ ЗАБЫЛІСЯ АБО КІНУЛІСЯ НА ТОРЖЫШЧА, ДЗЕ НЕСУМЛЕННЫЯ ЛЮДЗІ ГАНДЛЮЮЦЬ ІМІ, ПРЫКРЫВАЮЧЫ СЬВЯТЫМ ІМЕМ БЛАГІ ТВАР СВАЁЙ СПРАРАХНЕЎШАЙ ДУШЫ, – АЛЕ ПРЫДЗЕ ЧАС, КАЛІ ЗАЗВІНІЦЬ МАГУТНЫ ЗВОН СПРАВЯДЛІВАСЬЦІ І СПАЛОХАНЫЯ ЎПАДУЦЬ НА ЗЯМЛЮ АШУКАНЦЫ – ГАНДЛЯРЫ ДУШЫ.

І хаця над нашай зямелькай, аблітай крывёй і сьлязьмі пакрыўджаных, плыве, як туман, стогн многапакутнага народа, хаця ворагі хочуць кінуць нас у гроб і прыціснуць вялізнай каменнай глыбай, – мы ведаем, што прыдзе час, калі з многамільённых вуснаў паплыве радасны кліч уваскрэшаньня, калі цяжкая каменная глыба з шумам адваліцца вон і рассыплецца ў пыл.  

А гэты Вялікдзень надыдзе мо ўжо хутка…”

Францішак Аляхновіч

1922