Канстытуцыйны суд разгледзеў пытаньне аб дазволе гарантыяў і кампэнсацыяў паслам мясцовых Радаў дэпутатаў, якія  зьяўляюцца беспрацоўнымі, індывідуальнымі прадпрымальнікамі ці пэнсыянэрамі.

У адпаведнасьці з палажэньнямі закону "Аб статусе дэпутатаў мясцовай Рады дэпутатаў" ад 27 сакавіка 1992 г. на час сэсіі Рады, а таксама для выкананьня іншых дэпутацкіх паўнамоцтваў дэпутат вызваляецца ад выкананьня вытворчых ці службовых абавязкаў на час і ў парадку, вызначаным Радай. За гэты пэрыяд на заяву  дэпутата яму выплачваецца па мейсцы працы ці службы сярэдні заробак і кампэнсуюцца  выдаткі на камандзіроўку. Выдаткі аплачваюцца  арганізацыямі за кошт сродкаў мясцовага бюджэту. Такім чынам, заканадаўства устанаўлівае вызваленьне ад працы з адпаведнай кампэнсацыяй толькі дэпутатаў, якія працуюць. Дазвол жа гарантыяў і кампэнсацыяў непрацуючым  грамадзянам, пэнсыянэрам, індывідуальным прадпрымальнікам не прадугледжваецца. 

Канстытуцыйны суд мяркуе, што ў якасьці магчымага разьвязаньня праблемы кампэнсацыі выдаткаў, зьвязаных з дэпутацкай дзейнасьцю, можна выкарыстаць у аналёгіі нормы закону "Аб судаўладкаваньні і статусе судзьдзяў" аб кампэнсацыі народным засядальнікам за выкананьне абавязкаў у судзе. Непрацуючым засядальнікам, пэнсыянэрам выкананьне абавязкаў у судзе аплачваецца ў памеры сярэдняга заробку для мясцовасьці (раёну, места) ў мейсцы знаходжаньня суду. Канстытуцыйны суд зьвярнуўся ў Палату прадстаўнікоў з прапановай даць тлумачэньні што да магчымасьці прымяненьня аналёгіі закону пры рашэньні памянёнага пытаньня да ўнясеньня зьменаў і дапаўненьняў у Закон аб статусе дэпутата.