1864 году на пляцы Лукішкі ў Вільні быў павешаны наш нацыянальны герой, правадыр паўстаньня 1863-64 гг., праўнік паводле адукацыі, 26-гадовы Кастусь Каліноўскі.

Кастусь нарадзіўся ў беднай шляхецкай сям’і ў Мастаўлянах каля Ваўкавыску. Навучаўся ў Сьвіслацкай павятовай навучальні, пазней – у на юрыдычным факультэце ў Петраградзе. Там жа браў удзел у нелегальным студэнцкім гуртку. Вялікі ўплыў на Кастуся аказаў ягоны старэйшы брат Віктар, што таксама вывучаў права ў Петраградзе.

Напярэдадні паўстаньня Каліноўскі наладзіў выпуск першай беларускай нелегальнай газэты – “Мужыцкая праўда”-- у якой заклікаў беларусаў да барацьбы за нацыянальнае вызваленьне, вяртаньня да вуніі і скіданьня маскальскага панаваньня.

З восені 1862 г. Каліноўскі ўзначальваў т.зв. Літоўскі правінцыйны камітэт, увесну 1863 г. заняў пасаду рэвалюцыйнага камісара Гарадзеншчыны, а ў жніўні ўзначаліў краёвы паўстанцкі цэнтр, тады моцна аслаблены з-за карных акцый Мураўёва-Вешальніка. Дзякуючы Каліноўскаму паўстанцы ўтрымаліся да вясны 1864 г. Ваенна-палявы суд прысудзіў Кастуся да пакараньня сьмерцю. Перад гэтым “кароль Літвы”, як называлі яго ў народзе, перадаў з-за кратаў знакаміты “Ліст з-пад шыбеніцы”, у якім пісаў: “Ваюй, народзе, за сваё чалавечае і народнае права, за сваю веру, за зямлю сваю родную. Бо я табе спад шыбеніцы кажу, народзе, што тады толькі зажывеш шчасьліва, калі над табой Маскаля ўжо ня будзе.”