20 кастрычніка 1920 г. у Рызе адбылася Беларуская нацыянальна-патрыятычная канфэрэнцыя, якая прыняла спэцыяльную рэзалюцыю адносна прэлімінарнай мірнай дамовы ад 12 кастрычніка 1920, згодна зь якой войскі Польшчы і РСФСР павінны былі спыніцца на лініі паблізу Бягомля, Заслаўя, Негарэлага, Турава, і якая падзяляла Беларусь паміж Польшчай і Расеяй, тым самым выклікаўшы абурэньне сярод дзеячаў Беларускай народнай Рэспублікі. У рэзалюцыі адзначалася:

    1. РСФСР і Польшча, ня маючы агульных межаў і бязьлітасна спусташаючы да гэтага часу Беларусь, змагаючыся на яе тэрыторыі, цяпер палічылі магчымым вырашаць лёс беларускага народу і распараджацца ягонымі землямі без удзелу ягоных прадстаўнікоў, ігнаруючы справядлівыя дамаганьні беларускага народу і ягонага законнага ўраду, не дапусьцілі да ўдзелу ў перамовах ягонай правамоцнай дэлегацыі.

     2. Польшча і РСФСР, нягледзячы на энэргічныя пратэсты дэлегацыі БНР, 12 кастрычніка 1920 года падпісалі дамову аб прэлімінарным міры, згодна зь якой з мэтаю ўвесьці ў зман беларускі народ і яго кіраўнікоў, прызнаюць незалежнасьць Беларусі, але ў той жа час абыходзяць моўчкі пытаньне аб прызнаньні яго ўраду як у цяперашні час, так і ў будучым, г.зн. пакідаюць за сабой поўную свабоду дзеяньняў адносна Беларусі…

     Канфэрэнцыя пастанавіла:

     1. Дамова аб прэлімінарным міры паміж РСФСР і Польшчай, заключаны 12 кастрычніка 1920 г. і які можа легчы ў падмурак канчатковага міру, лічыць для беларускага народа неабавязковым.

      2. Усімі спосабамі і сродкамі працягваць барацьбу за незалежную Беларускую Народную Рэспубліку з усімі яе ворагамі…”

     Гэты заклік да барацьбы за непадзельную і незалежную Беларусь пачулі жыхары Случчыны, якія ў лістападзе-сьнежані 1920 г. выступілі са зброяй у руках супраць расійскай Чырвонай Арміі.