10 жніўня 1787 года нарадзіўся вядомы беларускі праўнік і гісторык права Ігнат Даніловіч, дасьледнік летапісных і заканадаўчых помнікаў Беларусі, які ўпершыню апісаў усе рукапісныя ды друкаваныя асобнікі Статута Вялікага княства Літоўскага.
Нарадзіўся ён на Беласточчыне, якая, як вядома, ад апошняга падзелу Рэчы Паспалітай і да Тыльзыцкага міру 1807 году, была далучаная да Прусіі. Улады Прусіі, у адрозьненьне ад расейскіх, зрабілі захады да арганізацыі Беластоцкай уніяцкай эпархіі, адчынілі парафіяльныя школы і гімназію ў Беластоку, а моладзі было дазволена вучыцца ў Кёнігсбэргскім унівэрсытэце. За словамі Сяргея Абламейкі, беларускае сьвятарства бяз Польшчы таксама вельмі хутка перавяло дыханьне і задумалася над сваім і свайго народу лёсам. А дакладней было б сказаць: над сваім паходжаньнем задумаліся дзеці беластоцкіх уніяцкіх сьвятароў. Лепшыя зь іх пасьля Тыльзіту, стаўшы таксама сьвятарамі, сталі і прафэсарамі Віленскага Ўнівэрсытэту. Гэта Ігнат Анацэвіч, Язэп Ярашэвіч, Ігнат Даніловіч, Платон Сасноўскі і Міхал Баброўскі. Паходзілі яны з так званай Беластоцкай Радзіны. Гэтак у тыя часы называлі кола беластоцкага ўніяцкага сьвятарства, якое было ўсё між сабой праз шлюбы дзяцей і сваякоў параднёнае. Сьвядомасьць іх была вельмі дзіўная, але звычайная для нашых краёў. Самі сябе яны лічылі часам русінамі часам ліцьвінамі. А вось дзяржаўную мову Вялікага Княства Літоўскага Ігнат Даніловіч лічыў беларускай. Гэтаксама мову Бібліі Скарыны Міхал Баброўскі адназначна ўважаў за беларускую.
Ігнат Даніловіч лічыцца першым дасьледнікам беларуска-літоўскага летапісаньня, які знайшоў і апублікаваў летапіс, дзе апісаны падзеі гісторыі Вялікага княства Літоўскага. Сам навукоўца прызнаваўся, што „вучоны Чацкі паведамленнем аб канчатковай страце рускіх рукапісаў старога Статута літоўскага, г.зн. Жыгімонта І, з 1529 г., распаліў у ім жаданьне шукаць іх”. Падчас гэтых пошукаў трапіў яму ў рукі „першы ўласна літоўскі летапісец”. Па месцы, дзе ён быў знойдзены, сёньня летапіс называецца Супрасльскім. У ХІХ ст. яго таксама называлі летапісам Даніловіча. Знойдзены ён быў з дапамогай праф. М. К. Баброўскага, відаць, летам 1822 г. У Вільні зь летапісу была зроблена копія, потым ён быў адпраўлены зноў у Супрасль. Пасля 1824 г. летапіс зьнік з поля зроку дасьледнікаў і пра яго нічога не было вядома да 1900 года, пакуль ён не „знайшоўся” ў Археаграфічнай камісіі ў Пецярбургу.
Пасьля смерці І. Даніловіча ў Грэфэнбергу лёсам яго каштоўных папераў зацікавіўся расейскі вучоны М. Пагодзін. Але лёс іх быў сумны. Перад сваім ад’ездам з Масквы Даніловіч перадаў свае паперы ў кантору дыліжансаў для адпраўленьня іх у Кіеў. „Прыехаўшы сюды, — паведамляў Аўсенеў Пагодзіну, — чакаў ён свайго вучонага грузу; але атрымаў толькі рэчы і кнігі, а ўсе рукапісы не дайшлі да яго і было абвешчана, што яны прапалі. Аб гэтым цяпер ідзе судовае следзтва, пачатае яшчэ нябожчыкам. Між іншым зьнікненьне гэтых пісьмовых скарбаў было адной з галоўных прычынаў яго душэўна-цялавага расстройства, якое паскорыла ягоную сьмерць”. У іншым сваім лісце да Пагодзіна Аўсенеў паведаміў аб сваіх перамовах з удавою Даніловіча, ад якой ён даведаўся, што ўся бібліятэка з усімі рукапісамі павінна перайсьці ў спадчыну да брата Ігната Даніловіча, Міхаіла, які жыў у той час у Смаленску. Удава даследніка, якая знаходзілася за мяжой, паведаміла, што ў бібліятэцы нябожчыка, якая знаходзілася „недзе ў Маскве”, ёсьць пералік манускрыптаў, і калі не адшукаюцца згубленыя рукапісы, то прынамсі можна даведацца, што зьнікла і выкрыць злодзея, калі ён задумае выкарыстаць скрадзеныя дакумэнты.
Так што з рукапісамі І. Даніловіча паўтарылася тая ж гісторыя, што з Супрасльскім летапісам. Калі ўзгадаць яшчэ пра зьнікненьне хронікі Быхаўца, аб загінуўшых рукапісах і матэрыялах Ігната Анацэвіча ды іншых беларускіх гісторыкаў ХІХ ст., напрошваецца думка аб невыпадковасьці падобных стратаў, якія напэўна нельга тлумачыць толькі нядбайнасьцю расійскай пошты ў XIX ст. Хутчэй за ўсё яны зьвязаныя з дзейнасьцю сумнавядомых ідэолягаў заходнерусізму.
На жаль, гвалтоўная высылка даследніка з Радзімы ў 1824 г. за сувязь з гуртком філяматаў назаўсёды перарвала археаграфічную працу па выяўленьні ды публікацыі беларуска-літоўскіх летапісаў. Іншыя матэрыялы па гісторыі ВКЛ, якія пазней І. Даніловічу ўдалося адшукаць у архіўных сховішчах і бібліятэках Расійскай імпэрыі, пасьля ягонай сьмерці апублікаваў Я. Сідаровіч у кнізе пад назвай „Skarbiec dyplomatów papieskich, cesarskich, królewskich, książęcych; uchwał narodowych, postanowień różnych władz i urzędów posługujących do krytycznego wyjaśnienia dziejów Litwy, Rusi Litewskiej i ościennych im krajów zebrał i w treści opisał Ignacy Daniłowicz” (т. 1-2, Вільня 1860-1862). На жаль, гэтае выданьне не перадае асаблівасьцяй археаграфічнага мэтаду І. Даніловіча і ня можа лічыцца публікацыяй крыніц у поўным сэнсе слова, аднак дае ўяўленьне аб маштабе навуковых інтарэсаў і творчых плянаў даследніка.
Пры напісаньні навіны выкарыстаныя наступныя матэрыялы:
