З выдачай Ведамствам па патэнтах і таварных знаках ЗША у 1980 годзе першага патэнта на паслядоўнасць ДНК заяўніку Чакрабарці патэнтаванне генаў у наступныя дзесяцігоддзі стала звычайнай практыкай. Разам з тым, у акадэмічным асяроддзі ўсё часцей стала крытыкавацца правамернасць аднясення паслядоўнасцяў ДНК да аб’ектаў патэнтнага права. Прычынай, якая выклікае спрэчкі аб праўнай прыродзе паслядоўнасцяў ДНК, з’яўляецца, перадусім, іх складаны тэхнічны характар, і, адпаведна, цяжкасці яго інтэрпрэтацыі ў гуманітарнай і праўнай пласкасцях.