Спачатку праблемы эфектыўнасці ўзаемадзеяння камунікатару і рэцыпіенту разглядаліся праз вывучэнне розных каналаў, сродкаў і спосабаў перадачы інфармацыі, зместу паведамленняў. Пазней мадэль Ласуэла была ўдасканаленая праз увядзенне прынцыпова важных для ўладна-кіроўных дачыненняў элементаў адваротнай сувязі. Вынікам былі змены ў разуменні самога працэса камунікацыі, які быў прадстаўлены ў выглядзе замкнутага ланцугу, дзе ўсе кампаненты ўзаемазвязаны. Далейшаму ўдасканаленню і адначасова ўскладненню мадэляў спрыяла ўвядзенне дадатковых кампанентаў – крыніцаў інфармацыі, ўмоваў ажыццяўлення камунікацыяў, сацыяльнага складу аўдыторыі і, нарэшце, мовы як сродку камунікацыі [2, с. 58].

З падвышэннем ролі лакальных і ґлабальных кампутарных сетак як спецыфічнага каналу камунікацыі ў паліталоґіі паўстаў новы тэрмін “кампутарна-апасродкаваная палітычная камунікацыя” (Computer-Mediated Political Communication) [14].

Кампутарна-апасродкаваная палітычная камунікацыя павялічвае магчымасці рэцыпіенту ў доступе да інфармацыі і выбару каналу камунікацыі, змяншае магчымасці мэтанакіраванага ўплыву камунікатару, і пашырае межы для спантанічна арганізаванай актыўнасці грамадзянаў, якая ажыццяўляецца праз сеткавыя структуры ў грамадзтве.

Развіццё кампутарных сетак змяніла характар палітычнай камунікацыі, Інтэрнэт-тэхналогіі адкрываюць новыя магчымасці для ўдасканальвання камунікацый і абмену інфармацыямі паміж людзьмі ў ґлабальных памерах. Гэтыя тэхналогіі можна падзяліць на дзве катэгорыі:

1. офф-лайнавыя тэхналогіі – сродкі распаўсюджвання паведамленняў, якія забяспечваюць камунікацыі ў рэжыме offline, што дапускае асынхроннасць у абмене паведамленнямі;
2. он-лайнавыя тэхналогіі сінхронных камунікацый у рэальным часе online [2, с. 65].

Новыя камунікацыйныя тэхналогіі істотна развіваюць індывідуальную дасведчанасць, адыграюць важную ролю ў працэсе ўзаемадзеяння людзей. У сучаснай дэмакратыі паўстае пытанне гарантыяў кожнаму не толькі права звароту да ўладаў у надзеі дасягнуць сацыяльных ці індывідуальных мэтаў, але і гарантавання права на атрыманне праўдзівай інфармацыі аб дзейнасці ўладных структураў і, адпаведна, магчымасць рабіць палітычны выбар не толькі самастойна, але і з веданнем справы. Р.Даль называе гэта “дасведчаным разуменнем” і лічыць адной з важнейшых характарыстыкаў ліберальнай дэмакратыі [5].

Тэхналагічныя навацыі ў галіне камунікацыяў спрыялі нарошчванню плыні інфармацыі ў двух вымярэннях: далечыні і плошчы ахопу. Тэлеграф і тэлефон павялічылі дыстанцыю абмену інфармацыяй, радыё і тэлефон пашырылі аўдыторыю, да якой накіроўваецца інфармацыя. Пераадоленне дыстанцыі якасна падвысіла магчымасці дыялогу (двухбаковай камунікацыі), неабходнага для функцыянавання дэмакратычных структураў. Нарошчванне плошчы ахопу якасна палепшыла інфармацыйны маналог (аднабаковая камунікацыя), шляхам якога гіерархічныя структуры ўздзейнічаюць на думку і падтрымліваюць кантроль над падуладнымі ім суб’ектамі.

Кампутарныя сеткавыя тэхналогіі адкрылі магчымасці для шматбаковай камунікацыі, што мае ўжо непасрэдны звязак з палітычным працэсам. Інтэрнэт забяспечвае магчымасць двухбаковых інтэрактыўных дачыненняў. Ва ўмовах развіцця інфармацыйнага грамадзтва адбываецца паступовае зніжэнне выдаткаў на атрыманне і перадачу інфармацыі, што стварае ўмовы для развіцця двух тэндэнцыяў. Па-першае, паступова павялічваецца колькасць людзей, якія атрымліваюць магчымасць браць удзел у выпрацоўцы і прыняцці палітычна значных рашэнняў; па-другое, ствараюцца тэхналагічныя перадумовы для паступовага памяншэння няроўнасцяў палітычных магчымасцяў грамадзянаў [2, с. 76].

Расійскі палітолаг С.Г.Туранок прапаноўвае разглядаць сучасныя сродкі масавай камунікацыі праз сыстэму каардынатаў, зададзеную чыннікам уплыву (ён узрастае разам з павелічэннем колькасці тых, хто атрымлівае інфармацыйныя паведамленні) і чыннікам аўтаноміі (адпаведна ўзрастае разам з павелічэннем долі грамадзянаў, якія здольныя адпраўляць інфармацыйныя паведамленні) (гл. мал. 1) [6, с. 53].

С.Туранок адзначае, што максімізацыя ўплыву пры мінімізацыі аўтаноміі (задача аўтарытарнай дыктаруры) была значна прасцей пакуль тэхналагічны прагрэс у галіне тэлекамунікацыяў меў лінейную накіраванасць уздоўж вертыкальнай ці гарызантальнай восі каардынатаў. Аптымальная пазіцыя для дыктаруры – ніжняя правая вобласць малюнку, дзе ўсе атрымліваюць пасланне ад кіроўнага рэжыму, але ніхто не можа незалежна адправіць інфармацыю.

Ідэал дэмакратыі можа быць суаднесены з правай верхняй часткай малюнку паводле прынцыпу, калі ідэі свабодна канкуруюць на грамадска-палітычным рынку, удзельнікамі якога ёсць вялізная колькасць генератараў і рэцыпіентаў інфармацыі. Прагрэс у кірунку тэхналагічных складнікаў павінен карэляваць з пашырэннем доступу насельніцтва да інтэрактыўных камунікацый [6, с. 54].

Інтэрнэт як глабальная электронная сетка – першая камунікацыйная тэхналогія, якая развіваецца адначасова ў двух напрамках. Кожны, хто мае доступ да Сеціва, можа як атрымліваць, так і дасылаць інфармацыю. Такім чынам, узнікае сынтэз уплыву і аўтаноміі.

Узаемасувязь паміж доступам да інтэрактыўных камунікацыяў і дэмакратычным працэсам мае не толькі статыстычнае, але і змястоўнае значэнне. Безумоўна, дэмакратыя як форма палітычнага жыцця прадугледжвае адначасова развіццё магчымасцяў дыялогу і маналогу. Але яна таксама мае на ўвазе яшчэ нешта якасна іншае – адкрытыя публічныя дэбаты (шматбаковая камунікацыя) – гэта дэмакратычны сынтэз дыялогавых і маналогавых формаў камунікацыі. Сэнс шматбаковай камунікацыі ў тым, што кожны індывід, які атрымлівае інфармацыю праз той ці іншы канал, у роўнай ступені здольны ўзяць удзел у поўным і ідэнтычным кантэксце грамадскай дыскусіі, дзе мае магчымасць “чуць” і “быць пачутым” [6, с. 54]. Такім чынам, дзякуючы найноўшым тэлекамунікацыйным тэхналогіям любы ўдзельнік палітычнага працэсу мае магчымасць адпраўляць паведамленні да неабмежаванай колькасці рэцыпіентаў [7].

Медыі, што маюць шырокі абсяг (радыё, тэлебачанне), здольныя дасягаць большай аўдыторыі, але магчымасці распаўсюду інфармацыі могуць быць абмежаваны эканамічнымі, палітычнымі і тэхнічнымі прычынамі. Інтэрактыўныя медыі – тэлефон – патэнцыйна здольныя дасягнуць кожнага, але колькасць адрасатаў у разліку на адно паведамленне рэдка перавышае аднаго чалавека. Акрамя таго, традыцыйныя медыі адрозніваюцца ад Інтэрнэту цэлым шэрагам характарыстыкаў, што паказана ў табліцы 1 [2, с. 73].

Табліца 1. Характарыстыка каналаў камунікацыі

Кана лы камуні кацыяў	Характар успрыняцця		Характар плыні інфармацыі		Падача інфармацыі		Характар звароту да публікі
	Ап тыч ны	Акус тыч ны	Накі рава ны	Інтэрактыўны	Дына міч ная	Статы чная	Індывідуаль ны	Маса вы
Тэле фон		+	+	+	+	+	+
Друк	+		+			+		+
Радыё		+	+		+			+
Тэлеба чанне		+	+		+			+
Інтэрнэт	+	+	+	+	+	+	+	+

Такім чынам, Інтэрнэт ёсць унікальным каналам камунікацыі, які істотна адрозніваецца ад традыцыйных і электронных СМІ тым, што месціць ў сабе ўсе магчымыя характарыстыкі медыяў. Акрамя гэтага, ўжо сёння інфармацыя, якая цыркулюе ў глабальнай сетцы Інтэрнэт, перавышае ўсе магчымыя рэсурсы традыцыйных СМІ [2, с. 72].

Падвышэнне інтэрактыўнасці абмену палітычнай інфармацыяй азначае рэзкае падвышэнне значэння адваротнай сувязі з спажыўцамі палітычнай інфармацыі. Калі раней выбарнікі былі пасіўнымі аб'ектамі “піяраўскіх” тэхналогіяў, то ў бліжэйшай будучыні яны стануць актыўнымі ўдзельнікамі працэсаў у абмене інфармацыяй, адпаведна, у прыняцці рашэнняў.

Актыўна ўкараняючыся ў сферу палітыкі, новыя інфармацыйна-камунікацыйныя тэхналогіі не толькі якасна змянілі старыя ўяўленні, устаноўкі, стэрыятыпы, але і зламалі многія формы паводзінаў, мадэлі ўзаемадачыненняў паміж палітычнымі інстытуцыямі і індывідамі. На думку А.А.Часнакова, “пачынаецца фармаванне новага каналу палітычнай камунікацыі, дынаміка развіцця якога можа змяніць уяўленні аб сыстэме забеспячэння палітычнай дзейнасці, а таксама аб традыцыйных інструментах палітычнага ўдзелу” [2, с. 77].

У 80-ыя гады мінулага стагоддзя Ю.Хабермас распрацаваў канцэпцыю камунікатыўнага дзеяння, цэнтральнаю ідэяй якой ёсць рацыянальная супольнасць, дзе не існуе перашкодаў, што скажаюць камунікацыю. Камунікацыя ўяўляе сабой “ідэальную моўную сытуацыю”, дзе сілу мае толькі праўдзівы аргумент, які ўспрымаецца ўсімі ўдзельнікамі працэсу камунікацыі, і, такім чынам, дасягаецца згода.

На сучасным ўзроўні развіцця інфармацыйна-камунікатыўных тэхналогіяў, кіберпрастора можа разглядацца як, сучасная “грамадская сфера”, прастора вольных меркаванняў у актуальных грамадскіх праблемах, дзе кожны грамадзянін можа не толькі выказацца, але і быць пачутым. Такім чынам, ідзецца пра паўстанне новай агоры – месца, дзе сутыкаецца прыватнае з агульным, індывідуальнае з грамадскім [8].

Сярод навукоўцаў існуюць як прыхільнікі так і апаненты ідэі адраджэння дэмакратычных працэдураў і павялічэння палітычнай заангажаванасці грамадзян праз укараненне інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогіяў. Першыя, напрыклад, С.Сун, Г.Барнет, сцвярджаюць, што стварэнне кампутарных камунікацыйных сетак ёсць заканамерным вынікам ускладнення ўмоваў жыцця [8]. Другія разглядаюць ідэю стварэння “дыскурсіўнай” дэмакратыі пры дапамозе кампутарных сетак як падставу  для ўзмацнення маніпуляцыйных здольнасцяў ўладных структураў, якая будуць спрыяць стварэнню не наўпроставай дэмакратыі, а новага віду гіерархіі [7].

Сапраўды, выкарыстанне Інтэрнэту ў якасці сродку палітычнай камунікацыі неабходна ацэньваць крытычна, нягледзячы на ўсе яго перавагі і пазытыўныя бакі, бо як і любая новая з'ява, Інтэрнэт можа не толькі дапамагаць у вырашэнні старых праблемаў грамадзтва, але і ствараць новыя. Шырокую аўтаматызацыю інфармацыйных працэсаў і магчымасць накаплення базаў дадзеных могуць выкарыстоўваць на сваю карысць розныя сілы, якія імкнуцца да масавага сацыяльнага кантролю над грамадзтвам.